Nú er liðinn dágóður tími frá því að ég bloggaði síðast. Ég ætla ekki að afsaka þetta þannig að það hafi verið mikið að gera heldur bara segja hreint og beint út...ég nennti ekki að blogga. Það hefur svo sem ekki verið neitt það fréttnæmt gerst síðan síðast, ég er ennþá á leið í lögfræðina og hugsa með mér "hvað í ósköpunum var ég að hugsa"
Ég hef smá hugmynd útí hvað ég er að fara en er samt orðin frekar stressuð núna... kannski það sé bara sumarfríinu að kenna að þetta óöryggi blossaði upp.
Veit ekki hvort þetta sé fréttnæmt en ég og Hlynur slitum samvistum/fjarvistum fyrir fullt og allt... það var bara komin tími á það og nú blessast okkur báðum vel. Ég held að hann sé komin með kærustu núna og mér finnst það bara frábært, vona að hann sé hamingjusamur og að honum líði vel. Ég hef verið að dúlla mér svona smá...mikið reyndar en ég hef ekki hugmynd um hvert það liggur, það er svipuð aðstaða og með Hlyn, aðilinn býr í bænum og er ekkert að fara að flytja þaðan. En vitiði hvað, skólinn er að byrja aftur og þá kemur HELLING af nýju fólki/strákum/mönnum í skólann og það ætti nú ekki að vera slæmt. Það er oftast gaman að kynnast nýju fólki.
Ég var að vinna uppá Bifröst í sumar á leikskólanum þar, eða reyndar bara í maí og júní sem var alveg ágætt, þó svo að ég þakkaði guði fyrir það eftir hvern einasta vinnudag að ég ætti bara eitt barn, eða bara það að ég ætti góðu yndislegu Emilý. Það er ótrúlegt hvað krakkar í dag láta út úr sér og hvað þeir eru skapstyggir. Agaleysi kallast það víst. Í júlí skellti ég mér í ferðalag með Elínu vinkonu og auðvita stelpunum okkar. Við fengum lánaðan bílinn hans Gaua (sem er bróðir hennar Elínar) og við nýttum þann bíl alveg til hins ýtrasta, Volvo cross country, það var nú meira ævintýrið. Við keyrðum langar vegalengdir, enduðum á því að keyra hringinn og rúmlega það, vorum rændar, hittum fólk, fórum á útihátíð og margt margt meira. Þetta var æðislegt sumar. Ég og Milla notuðum tíma okkar vel og má segja að ég hafi ekki eytt svona miklum tíma með barninu mínu í allan vetur. Nú þegar skólinn byrjar þá verður meira af mæðgna dögum, vera duglegar að fara í sund og labbitúra, koma oftar í bæinn að hitta vini, nú já við getum skellt okkur norður núna anytime we want þar sem hún Hanna Jóna frænka/systir er flutt á krókinn.
Við eyddum líka miklum tíma fyrir norðan heima hjá mömmu hennar Elínar í fljótunum. Það var rosalega fínt. Fyrr um sumarið kenndi Gaui mér á fjórhjólið ( ef svo má segja
) Talandi um það þá er hann búin að sýna mér tökin á fjórhjóli og línuskautum (ár og aldir frá því ég fór á línuskauta) ég vona virkilega að ég hafi ekki litið út eins og belja á svelli eða fljúgandi hæna
Það var ekkert smá gaman að fara á skautana. Nú þyrfti ég að nýta tímann áður en skólinn byrjar í að fara á skauta og svo bara kaupa mér skauta á næsta ári. Mig langar reyndar doldið að læra að keyra mótorhjól og ég bíð eftir kennslu á það.
Þýskaland kallar á mig núna næsta laugardarg, ég er að fara til Friðdóru og verð hjá henni í viku. Ég er búinn að kontakta alla gömlu vinina og er að fara að hitta þá en þó er aðalatriðið það að ég fæ að hitta Patrick. Nú byrjar nostalgían, það er svo langt síðan ég hitti hann. Hvað er málið með Patrick? Fyrir þá sem þekkja ekki söguna þá er Patrick æskuástin mín. Árið 1998 flutti ég heim frá þýskalandi og vorum við Patrick þá saman. við erum búin að halda sambandi öll þessi ár með reglulegum pósti. Hann á kærustu í dag sem heitir Martina og ég fæ að hitta hana líka. Hún veit af aðstæðum og er held ég sátt, það náttla mun aldrei neitt gerast á milli okkar og ég bað hana að koma að hitta mig með honum og hún tók vel í það. En bara það að fá að hitta hann er mín besta nostalgía.
Ég held að ég sé búin að tjá mig nóg núna. skrifa næstu lífsreynslu eftir þýskalandsferðina og fyrir skólann.
unti we read again
Kiss kiss Hug Hug
Þurí